24-04-2026
Vorig jaar begon in vol goede moed aan het Pieterpad. Ik kwam tijdens mijn avonturen tot een inzicht: “het is wat het is”. Het was ook wat het was, ik had weinig keuze, ik moest 4 dagen lopen tot ik bij mijn auto was. Dit klinkt misschien wat verschrikkelijk, maar ik ging het avontuur geheel vrijwillig aan en het was fantastisch! Ook deze week loop ik weer een paar etappes.
Ik neem u even een stukje mee op mijn pad. Dag 1: ‘oei, zware rugzak’ en ‘au, zere voeten’. Maar het is wat het is. Dag 2: ‘pfoe, warm’ en met blote benen dwars door bramenstruiken. Maar het is wat het is. Dag 3: ‘regen’ Maar het is wat het is. Dag 4: ‘water op’. Maar het is wat het is. Vasthouden aan de gedachte “het is wat het is” bracht een soort acceptatie en berusting. Ik kon er op dat moment niks aan veranderen of het lag sowieso buiten mijn cirkel van invloed. De discussie tussen de stemmen in mijn hoofd werd rustiger en kon ik meer genieten van de prachtige omgeving.
Al die stemmen in ons hoofd zijn een onvrijwillig proces. We kunnen er tegen vechten, maar ze gaan echt niet weg. En geef toe, we hebben er allemaal wel eens last van. Maar door te constateren dat ‘het is wat het is’, accepteren we de situatie en kunnen we daarna zelf bepalen of we er iets aan veranderen of niet. Want dat is altijd een keuze. Het is aan onszelf wat we met al die gedachten en stemmen doen. Luisteren we erna? Of laten we ze lekker kletsen?!
